Motyle: Czerwończyk uroczek

Czerwończyk uroczek

Czerwończyk uroczek. Ubarwienie wierzchu skrzydeł samca szarobrunatne z wzorem czarnych plamek. Spód szarożółty z pomarańczową przepaską zewnętrzną i wzorem czarnych plamek. U samicy skrzydła są wyraźnie bardziej zaokrąglone niż u samca. Wierzch jest ubarwiony brunatnopomarańczowo z rysunkiem czarnych plamek. Spód bardzo podobny do innych gatunków rodzaju od których różni się większymi czarnymi plamkami bez jasnych obrzeżeń. Gatunek niezbyt wymagający siedliskowo, spotykany na suchych łąkach, polanach, skrajach lasów, ugorach, przytorzach i przydrożach, jak i w miejscach bardziej wilgotnych. Samce siedzą na wyższych bylinach w centrum zajętego terytorium i przepędzają konkurentów.

Motyle: Kosternik palemon

Kosternik palemon

Kosternik palemon jest motylem z rodziny karłątkowatych. Ma brunatne skrzydła w żółte plamy, układające się w kraciaste paski. Skrzydła od spodu są dużo jaśniejsze, żółtobrązowe, z białawymi plamami w ciemnej otoczce. Samiec ma buławkę z wierzchu ciemną, samica żółtą. Dojrzała gąsienica ma zieloną barwę. Podczas zimowania staje się beżowa, upodabnia się do suchej trawy.

 W Polsce wykształca jedno pokolenie w roku (połowa maja-koniec czerwca). Rośliny żywicielskie to m.in trzęślica modra, trzcinnik piaskowy, kłosownica leśna, kłosownica pierzasta, tymotka łąkowa, kupkówka pospolita. Jaja barwy białozielonkawej składane są pojedynczo na wierzchniej stronie liścia rośliny żywicielskiej. Larwy wylęgają się po 1,5 tygodnia; zimują w hibernakulum utworzonym z kilku sprzędzonych liści. Wiosną nie żerują, lecz przepoczwarzają się wśród trawiastej roślinności. Motyle wylęgają się po 3-4 tygodniach.

Motyle: Dostojka selene

Dostojka selene

Dostojka selene (Boloria selene) jest motylem z rodziny rusałkowatych. Skrzydła są z wierzchu pomarańczowe z wieloma czarnymi plamkami. Od spodu skrzydła mają złożony rysunek z białych, żółtych i pomarańczowych obszarów oraz z ciemnych plamek. Samica jest nieco większa od samca.

 Prowadzi dość skryty tryb życia poza krótkimi okresami żerowania ukryta w ściółce, gdzie zimuje zwykle w czwartym, ostatnim stadium. Wiosną przepoczwarcza się, a po 2-3 tygodniach przeobraża. Motyle latają nisko nad ziemią, prawdopodobnie mogą przemieszczać się na znaczne odległości. Przylatują do kwiatów wielu gatunków roślin.

Motyle: Polowiec szachownica

Polowiec szachownica

Polowiec szachownica to piękny motyl dzienny o charakterystycznym wzorze skrzydeł w kratkę.

Można je spotkać  niemal wszędzie tam, gdzie rośnie wiechlina i kostrzewa, czyli rośliny żywicielskie gąsienic. Najczęściej są to rozległe śródleśne polany oraz nieużytki. Motyle chętnie przysiadają na kwiatach ostów spijając nektar

  Skrzydła o rozpiętości 45-50 mm, z wierzchu białe z czarno-brunatnymi plamami, od spodu jaśniejsze, na przednim skrzydle występuje jedno, a na tylnym pięć lub sześć czarnych oczek z jasną obwódką. Polowiec szachownica jest jedynym przedstawicielem podrodziny oczennicowatych nieposiadającym na górnej powierzchni skrzydeł "pawich oczu".

Owady dorosłe można spotkać w lipcu i sierpniu. Samica jest większa od samca i składa jaja na liściach. Jaja często spadają na ziemię, czasami są składane przez motyla w locie. Gąsienice żerują od września, wyłącznie nocami. Roślinami żywicielskimi są rośliny z rodziny wiechlinowatych. Stadium zimującym są gąsienice. Wiosną kontynuują żerowanie, a przepoczwarczenie następuje w czerwcu.

Gościnnie w rezerwacie "Hołda"

Czasami lubimy wybrać się poza nasze podwórko, aby poznać walory przyrodnicze innych pięknych i wartych ochrony miejsc. Tym razem pojechaliśmy do rezerwatu Hołda, położonego w gminie Konopnica.Piękno tego miejsca oczywiście uwieczniliśmy na fotkach. 

 

Rezerwat Hołda - rzeka Warta

Rezerwat leśny "Hołda" położony jest w gminie Konopnica. Utworzony został w 1998 r. i zajmuje powierzchnię 71,24 ha. Obejmuje kompleks wyjątkowo dobrze zachowanych, naturalnych lasów niżowych Nizin Środkowopolskich. 

Naparstnica zwyczajna

Na stosunkowo niewielkiej powierzchni występują tu płaty grądu, boru wilgotnego i świeżego, olsu porzeczkowego, łegu jesionowo - olszowego. Drzewostany tworzą ponad 100 - letnie drzewa z debem szypułkowym, brzozą brodawkowatą i licznym udziałem graba. Z płatami grądu sąsiadują duże powierzchnie borów mieszanych, których stare, dorodne drzewostany budują:sosna zwyczajna, świerk pospolity i brzoza brodawkowata. Obniżenie bardziej wilgotne i w niektórych miejscach żyźniejsze porastają lepiej lub gorzej wykształcone płaty olsów, łęgów i wilgotnych borów trzęślicowych.

Ptaki: Błotniak stawowy

Błotniak stawowy jest w Polsce objęty ochroną ścisłą.

 Dużym zagrożeniem dla tego ptaka jest usuwanie trzcinowisk oraz osuszanie terenów podmokłych. Jest ptakiem wędrownym. To najcięższy spośród błotniaków, posiada długie skrzydła (ich rozpiętość waha się od 100 do 130 cm) i ogon, którego długość jest zależny od płci. U samców sięga 23,5 cm, u samic 25 cm. Samce ważą do 0,6 kg a samice do 0,7 kg.

Błotniak stawowy

Samica jest większa od samca, ma ciemnobrązowe pióra i kremowo-żółty wierzch głowy. Samiec ma brązowy grzbiet i trójbarwny wierzch skrzydeł (popielatoszare z czarnymi, odgraniczającymi się końcami i jasną, środkową częścią). Ogon ma niebiesko-popielaty, a głowę i pierś żółto-białawą. Spód rdzawobrązowy, a nogi żółte. 

Błotniak posiada szlarę, czyli specjalne ułożenie piór wokół dzioba i oczu, a służy do skupiania fal akustycznych, które wykorzystuje w celach nawigacyjnych.
Swoje gniazda błotniaki sytuują zazwyczaj w trzcinach. Ostatnimi czasy coraz częściej zakładają gniazda na polach rzepaku i łąkach. Jest to jedyny ptak drapieżny, który lęgnie się w trzcinach.

Wąwóz Królowej Bony - legenda o bluszczu

Wąwóz Królowej Bony Bieniec.

"Działo się to w roku 1530, kiedy panowała Królowa Bona. Pewnego dnia wybrała się ona z Krakowa do znajomego, zamożnego szlachcica, mieszkającego w okolicach Poznania, jechała w bogato zdobionej karecie, zaprzężonej w cztery konie. Był słoneczny, wiosenny dzień. Królowa zachwycała się pięknymi krajobrazami. W czasie drogi orszak często się zatrzymywał by odpocząć, ponieważ czekała ich bardzo daleka droga. 

Dojechali do jakiejś wsi, a ponieważ zapadał już zmrok udali się do gospody, by tam przenocować. Właściciele gospody przywitali ich szczęśliwi z zaszczytu jaki ich spotkał. Następnego dnia królowa ze świtą ruszyła w dalszą drogę. Po pewnym czasie wozy dojechały do skrzyżowania dróg i woźnica zastanawiał się, w którą stronę skręcić, w prawą czy w lewą. Postanowili skręcić w lewą. Jechali już tak długo, a końca drogi wciąż nie było widać.

 Nagle ogromna błyskawica rozdarła niebo. Konie stały się bardzo niespokojne. Królowa stwierdziła, że najlepiej będzie przeczekać burzę, gdyż konie boją się jechać. Stanęli na poboczu i wsłuchiwali się w odgłosy burzy. Potężne grzmoty trzaskały gdzieś niedaleko. Po pewnym czasie burza ustała i pokazało się słońce. Królowa mogła obserwować piękną, kolorową tęczę, którą tak rzadko widziała przebywając na Wawelu i rozmyślając o losach swojego kraju. Zachwycała się tęczą dopóki ta całkiem nie zniknęła. Po chwili ruszono w dalszą drogę.