Błotniak
stawowy jest w Polsce objęty ochroną ścisłą.
Dużym zagrożeniem
dla tego ptaka jest usuwanie trzcinowisk oraz osuszanie terenów
podmokłych. Jest ptakiem wędrownym. To najcięższy spośród
błotniaków, posiada długie skrzydła (ich rozpiętość waha się
od 100 do 130 cm) i ogon, którego długość jest zależny od płci.
U samców sięga 23,5 cm, u samic 25 cm. Samce ważą do 0,6 kg
a samice do 0,7 kg.
 |
| Błotniak stawowy |
Samica jest większa od samca, ma ciemnobrązowe pióra i kremowo-żółty wierzch głowy. Samiec ma brązowy grzbiet i trójbarwny wierzch skrzydeł (popielatoszare z czarnymi, odgraniczającymi się końcami i jasną, środkową częścią). Ogon ma niebiesko-popielaty, a głowę i pierś żółto-białawą. Spód rdzawobrązowy, a nogi żółte.
Błotniak posiada szlarę, czyli specjalne ułożenie piór wokół dzioba i oczu, a służy do skupiania fal akustycznych, które wykorzystuje w celach nawigacyjnych.
Swoje gniazda błotniaki sytuują zazwyczaj w trzcinach. Ostatnimi czasy coraz częściej zakładają gniazda na polach rzepaku i łąkach. Jest to jedyny ptak drapieżny, który lęgnie się w trzcinach.
